Listopad 2010
LISTOPAD 2010 CHESZWAN / KISLEW 5771 „Wesel się bardzo, córko syjońska! Wykrzykuj, córko jeruzalemska! Oto twój Król przychodzi do ciebie, sprawiedliwy on i zwycięski, łagodny i jedzie na ośle, na oślęciu, źrebięciu oślicy”. Księga Zachariasza 9:9 GÓRA SYJON Góra Syjon to jedno ze wzniesień, na których zbudowano Jerozolimę. Usytuowana w jej części południowo-wschodniej, jest oddzielona od kompleksu Wzgórza Świątynnego (góry Moria) doliną Tyropoeon. Dokładne jej położenie nie jest dziś jednoznaczne. Obecna góra Syjon, zlokalizowana nie tyle przez miarodajne dane archeologiczne, co przez wielowiekową tradycję, leży bardziej na zachód, poza murami miasta, na południe od Bramy Syjońskiej. Nazwa Syjon może oznaczać: „słoneczny”, „spieczony” „wysoki”, „wyniesiony”, „cytadela”. W Biblii pojawia się około 150 razy, ale stosowana jest w różnych znaczeniach. Pierwszą wzmiankę znajdujemy w 2 Księdze Samuela (5:7): „Dawid jednak zdobył twierdzę Syjon; jest ona miastem Dawida”. Trzy tysiące lat temu król Dawid, w siódmym roku swego panowania, zdobył twierdzę opanowaną przez kananejski lud Jebuzytów i tutaj przeniósł z Hebronu swoją stolicę. Pierwotnie Syjon oznaczał więc twierdzę, fortecę. Możliwe, że była to jakoś wyodrębniona i umocniona część miasta Jerozolimy, jedna z jego cytadeli. „Zamieszkał tedy Dawid w twierdzy i nazwał ją Miastem Dawida” (w.9). Syjon staje się również zamiennym określeniem Miasta Dawida, najstarszej części Jerozolimy rozbudowywanej wokół tego wzniesienia.
W szerszym znaczeniu, Syjon to tron domu Dawidowego, ośrodek władzy jego dynastii. W różnych miejscach w Biblii, Syjon staje się też synonimem całej Jerozolimy („Pięknie wzniesiona jest rozkosz całej ziemi, góra Syjon, na krańcach północnych, miasto Króla Wielkiego” - Ps. 48:3), ziemi Izraela, a także Wybranego Ludu Izraela („… i będą cię nazywać grodem Pana, Syjonem Świętego Izraelskiego” - Iz. 60:14). Syjon symbolizuje najwznioślejszą nadzieję, powołanie i świętość daną Izraelowi. Wskazuje też na uniwersalną nadzieję zbawienia świata - przyszłego zamieszkania Wszechmocnego z rodzajem ludzkim: „Albowiem Pan wybrał Syjon i chciał go na swoje mieszkanie. Tu miejsce odpocznienia mego na wieki; tu zamieszkam, bo upodobałem je sobie” (Ps. 132:13-14).
Obecna lokalizacja góry Syjon zaczęła nabierać znaczenia w pierwszych wiekach po zniszczeniu Jerozolimy i Świątyni przez Rzymian, w miarę zdobywania przez chrześcijaństwo pozycji dominującej. Próbowano odnaleźć dawne miejsca ważnych wydarzeń. Ugruntowało się przekonanie, że Jezus spożył Ostatnią Wieczerzę na Syjonie, stąd tutaj tradycja umieszcza Wieczernik. Był on w okresie bizantyjskim otaczany przez chrześcijan wielką czcią.
Kiedy krzyżowcy odbili górę Syjon z rąk muzułmańskich w 1099 r., zaczęli odbudowywać zniszczone sanktuaria. W czasie prac jedna ze ścian zawaliła się odsłaniając podziemną grotę, w której miał znajdować się tron i berło. Krzyżowcy uznali, że jest to grobowiec króla Dawida, który według Biblii miał spocząć w Mieście Dawida (dziś wiadomo, że Miasto Dawida leży ok. 800 m na wschód od tego miejsca). Natychmiast zablokowali wejście cenotafem i nadbudowali nad nim grobowiec. Byli też przekonani, że tym samym potwierdzili lokalizację Górnej Izby, na podstawie słów apostoła Piotra, wypowiedzianych w dniu Pięćdziesiątnicy, i wedle ich mniemania – przy Wieczerniku: „Mężowie bracia, wolno mi otwarcie mówić do was o patriarsze Dawidzie, że umarł i został pogrzebany, a jego grób jest u nas aż po dzień dzisiejszy” (Dz.Ap. 2:29). Wypowiedź tę zinterpretowali bardzo dosłownie. Dlatego też nad domniemanym grobowcem Dawida nadbudowali Górną Izbę, którą dziś się zwiedza. Miejsce spożywania Ostatniej Wieczerzy wchodzi więc w skład kompleksu, w którym znajduje się również symboliczny Grób Dawida, a całość pochodzi z okresu krzyżowców. Pod tureckimi rządami Wieczernik zamieniono na meczet i chrześcijanom zakazano doń wstępu, podobnie jak Żydów pozbawiono dostępu do grobowca króla Dawida. Nie zniszczono tego miejsca, gdyż dla muzułmanów Dawid jest jednym z wielkich proroków i miejsce to do dziś otaczają szacunkiem.
W czasie Wojny o Niepodległość w 1948 r. toczono o Jerozolimę zaciekłe walki. Żydowscy obrońcy walczyli w okrążeniu na Starym Mieście. Bitwa o górę Syjon okazała się kluczowa dla przełamania okrążenia poprzez Bramę Syjońską. Jednakże nie zdołano tego „korytarza” długo utrzymać i wschodnią Jerozolimę oddano Jordanii. W rękach izraelskich pozostał Syjon i w latach 1948-67 Grób Dawida był jedynym świętym miejscem, do którego Żydzi mieli dostęp i skąd mogli spoglądać na Wzgórze Świątynne.
Najbardziej okazałą budowlą na górze Syjon jest wybudowany przez niemieckich benedyktynów i poświęcony w 1906 r. kościół i klasztor Zaśnięcia Marii Panny. Na zboczu wzgórza znajduje się także kościół Św. Piotra in Gallicantu (tzn. Kur zapiał). Często odwiedzanym miejscem jest także katolicki cmentarz, na którym został, zgodnie ze swoim życzeniem, pochowany Oskar Schindler. Natomiast na protestanckim pochowano m.in. H.G. Spafforda, autora znanego hymnu „Błogo mi, w Panu mam wieczny dział.” Tekst: Emanuel Machnicki
Audycje radiowe
Audycje "Drzewa Oliwnego"
w RadioChrzescijanin.pl
w piątki o 15:45
i w poniedziałki o 17:00
radio
Zobacz na YouTube
Oglądaj nasze filmy na kanale YouTubeyoutube icon
Kontakt
05-402 Otwock 4
kom. 506 198 073
Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.logo