Styczeń 2010
STYCZEŃ 2010 TEWET / SZWAT 5770 „O, jak dobrze i miło, gdy bracia w zgodzie mieszkają... Jest to jak rosa Hermonu, która spada na góry Syjonu.” Psalm 133:1.3 GÓRY HERMON Góra Hermon (hebr. Har Hermon) ma wysokość 2814 m n.p.m. i jest najwyższą górą Izraela. Są to właściwie trzy wierzchołki w paśmie gór Antylibanu. Z geograficznego punktu widzenia Hermon nie należy do Wzgórz Golan. Znajduje się na północy Izraela na granicy izraelsko-libańsko-syryjskiej. Zimą i wiosną jej szczyt pokryty jest śniegiem, który topniejąc spływa do Jordanu. Z Hermonu wypływają trzy rzeczki i parę strumyków. Na przełomie kwietnia i maja, kiedy w Galilei zaczynają się żniwa, a nawet w środku lata, na szczycie widać śnieg. W żydowskim osiedlu Neve Ativ położonym na górze Hermon można zwiedzić galerie dzieł miejscowych artystów. Znajduje się też tam najnowocześniejszy na Bliskim Wschodzie ośrodek sportów zimowych. Jest to miejsce odwiedzane przez tysiące Izraelczyków. O każdej porze roku można wjechać kolejką linową na górę, aby podziwiać przepiękne krajobrazy. Na Hermonie znajduje się też miasteczko Druzów Majdel Shams, oraz wioska Ein Kynia. Izrael odzyskał Hermon podczas wojny Jom Kipur w 1973 r. To strategiczne miejsce nazywane jest oczami Izraela.
Hermon jest wymieniony w 4 i 5 Księdze Mojżeszowej, a także w Księdze Jozuego, wśród ziem, które przypadły w udziale plemionom Rubena i Gada oraz połowie plemienia Manassesa (zob. Joz.13:8-11). Góra Hermon była nazywana Syrion i Senir (5 Mojż. 3:9) lub Sirion (5 Mojż. 4:48). Historia synów Izraela osiadłych na Hermonie i w całym Zajordaniu ukazuje jaki wpływ ma stan duchowy na codzienne życie: „W czasie bitwy wołali do Boga, a On dał im się ubłagać, bo Mu zaufali”. Tak było w starciu z Hagryjczykami, opisanym w 1 Księdze Kronik (5:18 nn). Kiedy jednak Manassesyci ulegli bałwochwalstwu Kananejczyków, zamieszkujących wcześniej Hermon, zostali wzięci do niewoli przez Tiglat Pilesara, króla asyryjskiego.
W Banias na Hermonie znajdują się ruiny starożytnej Cezarei Filipowej. Cezarea stanowiła centrum kultu greckiego bożka Pana (stąd Panias, Banias). Czczono go początkowo jako boga pasterzy i ich trzód, a potem także jako boga płodności i natury. W tym właśnie miejscu Jezus zapytał uczniów za kogo Go uważają (Ew. Marka 8:27-30). I tu nastąpiło wyznanie Piotra: „Tyś jest Mesjasz”.
Położenie geograficzne góry Hermon i panujące tam warunki klimatyczne są opiewane w Psalmach i stają się odzwierciedleniem stanu ducha psalmisty. Ze szczytów Hermonu, z miejsc najwyżej położonych w Izraelu, psalmista woła do Boga, bo wspomina Jego bliskość i za nią tęskni. Wody płynące wody ze źródeł Jordanu, wodospady (być może te w Banias) potęgują jego pragnienie Boga. Rodzi się w nim pytanie: czy Bóg zapomniał o nim? A jednak mówi do Boga: „Skało moja!” (Psalm 42). Z kolei w Psalmie 133 Dawid przyrównuje zgodę wśród braci do błogosławieństwa, jakim jest góra Hermon dla całego Izraela, bo z niej spływa życiodajna woda dla kraju: „Jest to jak rosa Hermonu, która spada na góry Syjonu, tam bowiem Pan zsyła błogosławieństwo, życie na wieki wieczne”.
Oby nie musiał Jeremiasz nadal wołać: „Czy znika biały śnieg ze skalistego Hermonu? Czy wysychają chłodne wody stale płynące od wschodu? Lecz mój lud zapomniał o mnie”... (Jer. 18:14). Biel śniegu na Hermonie może przywodzić na myśl Boże oczyszczenie: „Choć wasze grzechy będą jak szkarłat, jak śnieg zbieleją” (Iz 1:18). Tekst: Anna Cieślar
Audycje radiowe
Audycje "Drzewa Oliwnego"
w RadioChrzescijanin.pl
w piątki o 15:45
i w poniedziałki o 17:00
radio
Zobacz na YouTube
Oglądaj nasze filmy na kanale YouTubeyoutube icon
Kontakt
05-402 Otwock 4
kom. 506 198 073
Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.logo